Santa Letter

Δεν ξέρω γιατί αλλά φέτος πρώτη χρονιά με έπιασε χριστουγεννιάτικος οίστρος. Ποτέ δεν ήμουν των Χριστουγέννων αλλά φέτος θες οι στολισμοί που ξεκίνησαν από τον Οκτώβρη θες το γνωστό πολυκατάστημα να μας το υπενθυμίζει κάθε τρεις και λίγο με έβαλαν σε πολύ χριστουγεννιάτικο mood. Σίγουρα πάντως βοήθησε η κόρη μου που φέτος που αντιλαμβάνεται αλλιώς τα Χριστούγεννα από ότι πέρυσι με «πρήζει» συνεχώς με ότι βλέπει και της αρέσει.

Φέτος λοιπόν για πρώτη φορά θα στείλουμε γράμμα στον Αι-Βασίλη. Όσον κι αν έψαξα στο διαδίκτυο δεν βρήκα αυτό που ήθελα. άλλα ήταν πολύ απλά άλλα πολύ φορτωμένα, οπότε κατέληξα στο να το φτιάξω μόνη μου. Σε δέκα λεπτά περίπου το είχα έτοιμο. Ορίστε λοιπόν.

santa-letter

Η μικρή πάντως το ενέκρινε. Βέβαια δεν ξέρω πως θα το στείλουμε. Μάλλον θα καταλήξουμε στον Μύλο των Ξωτικών από ότι φαίνεται.

Αν θέλετε μπορείτε και εσείς να το εκτυπώσετε και να γράψετε παρέα με τα μικρά σας το γράμμα στον Αι-Βασίλη.

Επίσης, πως σας φαίνεται το χριστουγεννιάτικο στόλισμα του blog? Φέτος πάντως ξεπέρασα στον εαυτό μου. Χειροποίητα στολίδια, ημερολόγια, γιρλάντες, κεντήματα και πλεκτά υπάρχουν από εδώ και από εκεί και περιμένουν να πάρουν τη θέση τους στο στολισμό μας.

Καλές γιορτές σε όλους!

Pure home bliss

Και εκεί που νομίζεις ότι δεν έχουν όλοι ξεχασμένη στη blogογειτονιά ξαφνικά λαμβάνεις mail που αναρωτιούνται που είσαι, τι κάνεις, χάθηκες βρε παιδί μου!

Άλλη ανάρτηση είχα σκοπό να ανεβάσω, αλλού κατέληξα τελικά! Αφορμή στάθηκε το κείμενο της Run Mommy Run. Πριν μία εβδομάδα περίπου γυρίσαμε σπίτι με την κόρη μετά από μία δεκαήμερη παραμονή στο νοσοκομείο. Η αιτία μία πνευμονία. Όπερ σημαίνει υψηλός πυρετός, μούσκεμα από τον ιδρώτα, δεκαήμερη χορήγηση ενδοφλέβιας αντιβίωσης, χορήγηση οξυγόνου τις πρώτες μέρες και άλλα διάφορα που αν τα γράψω θα καταντήσει η ανάρτηση ύλη για την Ιατρική.

Δεν μπορώ να φανταστώ χειρότερο πράγμα από το να βλέπεις το παιδί σου να έχει αυτό το πλαστικό πράγμα στη φλέβα και σωληνάκια στη μύτη με οξυγόνο σε συνεχή βάση. Και κάθε τρεις και λίγο νοσοκόμες που βαριούνται να κάνουν τη δουλειά τους και δυσανασχετούν με τα κλάμματα του παιδιού, να έρχονται πότε για την αντιβίωση, πότε για τη μάσκα, πότε για να πάρουν αίμα. Και να σε σφίγγει τόσο δυνατά, και από το κλάμα να σου μένει στα χέρια ακίνητο…Ευτυχώς σε αυτό το κομμάτι παρέμεινα ψύχραιμη. Όχι τόσο ψύχραιμη όμως όταν έριξα ένα ματσάκι με τον επιμελητή.

Τέλος πάντων, πάει πέρασε και να μην μας ξαναβρεί. Πρόσεχα και θα συνεχίσω να προσέχω, τόσο την υγιεινή μας όσο και να μην έρχονται σε επαφή τα παιδιά μου με άλλα παιδάκια όσο είναι άρρωστα. Θυμάμαι μία βδομάδα αφού ξεκίνησαν τα σχολεία και έκανα την εμφάνιση οι πρώτες ιώσεις, επισκεφθήκαμε τον παιδίατρο. Μετά τις οδηγίες του τον ρωτάω αν πρέπει να κρατήσω τη μικρή στο σπίτι αυτή τη βδομάδα. Και εκνευρισμένος γυρνάει και μου λέει: «Ε κράτα την και μία βδομάδα στο σπίτι ρε Νίκη τι θα πάθει, θα κοπεί στις Πανελλήνιες? » Και πριν φύγουμε μου λέει: «Σόρρυ για τον τόνο μου πριν αλλά από το πρωί οι περισσότερες μαμάδες μου λένε ότι δεν μπορούν να υποφέρουν τα παιδιά στο σπίτι (λόγω γκρίνιας θέλω να πιστεύω) και τα στέλνουν άρρωστα στο σχολείο.» Κατάλαβα ότι κάτι τον εκνεύρισε και ήταν έτσι ο άνθρωπος.

Και σκέφτομαι εγώ ότι οκ δεν θα στείλω το παιδί μου στο σχολείο μέχρι να αναρρώσει πλήρως, θα κάνει το ίδιο και η διπλανή μου, η γειτόνισσα, η συνάδελφος, η οποιαδήποτε?!?! Γιατί χριστιανή μου στέλνεις το παιδί σου άρρωστο στο σχολείο. Και ναι άρρωστο είναι ακόμα και όταν έχει μόνο καταρροή. Μην περιμένεις να φτάσει ο πυρετός στο 40 για να το κρατήσεις στο σπίτι.

Τα είπα και εγώ και ξεθύμανα. Και για να αλλάξω λίγο κλίμα, φέτος θα σας έχω χριστουγεννιάτικες κατασκευές. Αν και γενικά δεν είμαι των Χριστουγέννων, η μικρή μου είναι, πώς να της αρνηθώ.

Μέχρι την επόμενη ανάρτηση σας χαιρετώ!

Με ένα παιδί στο σπίτι

Και ξαφνικά βρίσκεσαι με ένα παιδί στο σπίτι. Από εκεί που έχεις συνηθίσει με δύο παιδιά να γυρίζουν στα πόδια σου τώρα η απόλυτη ησυχία. Αφήνεις το νήπιο στο σχολείο την πρώτη μέρα το χαιρετάς και φεύγεις αμέσως. Ξέρεις ούτως ή άλλως ότι θέλει να καθίσει στο σχολείο. Στρίβεις τη γωνία σπρώχνοντας ένα καρότσι, του οποίου έχει σπάσει και η ρόδα και σε δυσκολεύει, και νιώθεις ένα σφίξιμο στην καρδιά, νιώθεις ένα μάτι υγρό και πασχίζεις να μην τρέξει το δάκρυ κοιτώντας το αεροπλάνο που περνάει από πάνω σου. Και τώρα μέρες μετά κοντεύουν μεσάνυχτα και τα σκέφτεσαι αυτά και γελάς. Τρως το προτελευταίο γλυκό από αυτά που αγόρασες καθυστερημένα για την επέτειο του γάμου σου που ξέχασες (όπως κάθε χρονιά άλλωστε, μα με τίποτα δεν τη θυμάσαι αυτή τη μέρα).

Περάσαμε περίοδο προσαρμογής, μας ρωτάνε. Προσαρμογή ναι αλλά για ποιον? Για τη νεαρά δεσποινίδα πάντως δεν υπάρχει τέτοια λέξη. Ποια προσαρμογή? Για τη μαμά της νεαράς όμως? Ε λοιπόν ναι. Μου κακοφαίνεται που στο σπίτι επικρατεί μισή φασαρία. Αλλιώς τα είχα συνηθίσει και δεν είμαι και άνθρωπος των αλλαγών. Αλλά νομίζω ότι προσαρμόστηκε και η μαμά της νεαράς δεσποινίδος και όλα πλέον βαίνουν καλώς.

Και σε ένα,δυο χρόνια θα είμαι με κανένα παιδί στο σπίτι το πρωί. Μήπως ήρθε η ώρα να κάνουμε και ένα τρίτο, εεε, φανταστικέ αντρούλη??!?!?!

Fact πρώτης ημέρας: Πάμε στο σχολείο και περιμένουμε τη σειρά μας να μπούμε μέσα. Της εξηγώ ότι θα περάσουν πρώτα τα παιδάκια που είναι μπροστά μας και μετά εμείς. Ξαφνικά δύο παιδάκια κλαίνε σπαρακτικά. Τρομοκρατήθηκα εγώ μην τυχόν και τρομοκρατηθεί η μικρή και σκύβω και της ψιθυρίζω: Αγάπη μου θες να πας στο σχολείο? Μόνο ένα «ναι» άκουσα. Ούτε που πρόλαβα να τη δω να μπαίνει στην τάξη της.

 

Για μια σκισμένη φωτογραφία

Πρωί. Γύρω στις 9 και κάτι. Αφού έδωσα στα παιδιά το πρωινό τους, συνεχίζω τις δουλειές μου.Μέχρι που κάτι με σταματάει. 

Βγαίνω από το σπίτι και κατευθύνομαι στα σκαλοπάτια για να πάω στην αυλή. Στο κεφαλόσκαλο κάθεται η μικρή και κρατάει ένα παλιό μου πορτοφόλι που της το έδωσα για να παίξει. Και δίπλα της τη βλέπω. Σκισμένη όπως την άφησα/ξέχασα μέσα στο πορτοφόλι. 


Ο παππούς μου. Η φωτογραφία του παππού μου. Του δεύτερου μου πατέρα. Έτσι τον νιώθω. Κάθομαι εκεί στα σκαλιά και συναρμολογώ τη φωτογραφία. Πόσο καιρό έχω να θυμηθώ τον παππούλη μου? Γιατί τη γιαγιά τη θυμάμαι κάθε τόσο? Ο παππούς που πήγε? Κοιτάω τη φωτογραφία και σκέφτομαι ότι τον έχω ξεχάσει, δεν τον αναγνωρίζω. Πόσο πολύ μοιάζει με τον θείο μου?!

Σκέφτομαι ότι σε λίγες μέρες θα ήταν η γιορτή του. Τον θυμάμαι την τελευταία φορά στο πανηγύρι στο χωριό που σαν μεγαλύτερος από όλους και εορτάζων έπρεπε να χορέψει πρώτος. Σηκώθηκε. Η ορχήστρα ήξερε το τραγούδι του. Χόρεψε. Σε έναν χορό ήσυχο στρωτό όπως μόνο οι παλιοί ξέρουν να χορεύουν μα και στητό, περήφανο παρά τα 91 του χρόνια. Μόλις τελείωσε το τραγούδι, τον χειροκρότησαν όλοι και τον συνόδευσαν να καθήσει.

Α! Όλοι τον σέβονταν τον παππού και πολλοί ήταν αυτοί που υπολόγιζαν την γνώμη του. Πρώτη και καλύτερη εγώ. Τι θα έλεγε ο παππούς ήταν νόμος για εμένα. Μπορεί με όλους τους άλλους να ήμουν (και να είμαι) αντιδραστική, με τον παππού όμως ποτέ. Χαλί να γίνω να με πατήσει. Και εκείνος δείχνοντας την αδυναμία του έλεγε: Η Νίκη μπορεί να σε πάει στη Νέα Υόρκη και να σε φέρει σε μία μέρα!

Ρούσα με έλεγε. Με άφηνε να του χτενίζω τα μαλλιά, αυτά που παρά τα χρόνια και τις κακουχίες δεν είχαν ούτε μία άσπρη τρίχα. Πότε τα πήγαινα δεξιά, πότε αριστερά, πότε καρφάκια. Μετά έπιανα τα δάχτυλά του. Τα μήλα τους είχαν σωθεί από την ηλικία. «Θα τα κάνω εγώ καλά παππού», του έλεγα. Και τα πατούσα δήθεν ότι γιατρεύονταν. «Α ρούσα μου να ζήσεις χίλια χρόνια, ευχαριστώ».

Και φτάνω ξανά στο σήμερα που ήρθε να με ταρακουνήσει μία σκισμένη φωτογραφία. Πόσα πράγματα θα ήταν διαφορετικά αν ζούσε ο παππούς…

Ασυμβίβαστος πάντα. Το 1952 ήταν ο μοναδικός από όλο το χωριό που βάπτισε ένα νόθο παιδάκι, μιας και κανένας άλλος δεν ήθελε να το βαπτίσει. Αφού τους πέρασε όλους από σαράντα γενεές πρώτα, είπε στη μάνα του παιδιού να ετοιμάζεται για τη βάπτιση. Και στο τέλος όλοι του έλεγαν μπράβο για το σκεπτικό του.
Ήταν αυτός που είχε παιδί εκτός γάμου, μιας και με τη γιαγιά είχαν κάποια μακρινή συγγένεια και δεν τους άφηναν να παντρευτούν. Δεν τον πτόησε όμως να ζήσει μαζί με τη γιαγιά να κάνουν ένα παιδί και μετά από δύο χρόνια να πάρουν την άδεια για τον γάμο και να ακολουθήσουν άλλα δύο παιδιά.

Και τελικά σκέφτομαι τώρα αυτό που μου λένε όλοι. Πως μάλλον του μοιάζω στη σκέψη, στη συμπεριφορά, στο φέρσιμο. Αν δεν ήμουν ασυμβίβαστη άλλωστε θα πήγαινα κόντρα σε όλους για να είμαι με τον άνθρωπό μου?!
Και όπως καλά είπε κάποιος εκείνες τις μέρες, αν ζούσε ο παππούς θα με στήριζε.
Γιατί αν και ο παππούς δεν είχε πολλές γνώσεις έλεγε πως μπροστά στην ευτυχία των παιδιών δεν μπαίνει κανείς. Και ήταν κάτι που δεν το έλεγε μόνο. Το εννοούσε κιόλας!

Κρατάω τις ιστορίες που μας έλεγε από το αλβανικό μέτωπο όπου υπηρέτησε στον πόλεμο σαν λοχίας σαν φυλαχτό. Όλα καταγεγραμμένα με κάθε λεπτομέρεια να παραδωθούν στους επόμενους. 

Να είσαι καλά παππούλη εκεί που είσαι, να μας κοιτάς και να μας σκεπάζεις!!

Τι σε κόφτει?

Σήμερα θα σου τα πω αλλιώς. Θυμώνω για κάποια λόγια που άκουσα. Όχι, δεν θυμώνω ούτε με αυτόν που μου τα είπε, ούτε με το περιεχόμενο, όχι. Θυμώνω με τον εαυτό μου που πρώτη φορά στα 9 (παρά κάτι) χρόνια που είμαστε μαζί με τον άντρα μου και στα 4 που είμαι μάνα, άφησα κάποιον να με επηρεάσει έστω και για λίγα λεπτά. Αυτά όμως ήταν αρκετά για να με νευριάσουν. 

 Πίστεψέ με είμαι από τα άτομα που ΔΕΝ με νοιάζει τι θα πουν οι άλλοι για εμένα. Δεν με ενδιαφέρει η άποψη των άλλων. Και όχι μόνο των ξένων αλλά και των κοντινών μου ανθρώπων. Και ξέρεις γιατί? Απλά η ζωή είναι δική μου. Έχω να σου πω πολλάααα παραδείγματα. Αλλά θα σου πω το εξής ένα που άφησε τη θεία μου με το στόμα ανοιχτό. Ή μάλλον δύο.


Μυτιλήνη 2012, Σεπτέμβριος. Πέντε μήνες αφού γέννησα πάμε με τη θεία μου τη θάλασσα. Η κοιλίτσα που μου είχε απομείνει μαζί με τις ραγάδες, πολλές όμως και κατακόκκινες, έκαναν αισθητή την παρουσία τους. Αλλά εγώ για ολόσωμο μαγιό ούτε λόγος. Πάμε λοιπόν θάλασσα και από την ώρα που έβγαλα την κορμάρα (χα!) έξω, μία κυρία 50-55 Μαίων με κοιτάει επίμονα και μπορώ να πω με οίκτο, λύπηση, κάτι τέτοιο τέλος πάντων. Λίγο πριν φύγουμε και αφού δεν σταμάτησε να με κοιτάει την πλησιάζω και τη ρωτάω: «Θέλετε κάτι?» «Όχι», μου απαντάει. «Α! Είπα και εγώ για να κοιτάει έτσι την κοιλιά μου κάπου θα την ξέρει η γυναίκα.» Και την παρατάω σύξυλη και φεύγω!
Και πιο πριν μία κοπελίτσα, μάλλον κοριτσάκι (13 χρονών) κοιτούσε πάλι την κοιλιά μου και γυρνάω και της λέω: «Κοίτα την και χώνεψέ την, όταν θα γεννήσεις έτσι θα γίνει και η δική σου». Που πραγματικά εύχομαι να μην γίνει έτσι η κοιλιά της, αλλά πάρε για να μάθεις, που λένε. Κατάλαβες λοιπόν ότι δεν με νοιάζει η γνώμη των άλλων!


Πριν λίγες μέρες όμως κάποιος κατάφερε να μου σπάσει τα νεύρα. Άγνωστος σε εμένα, σε συζήτηση σε μία παρέα γνωστών μου, μαθαίνει πως είμαι 25 χρονών (ει, όχι κλεισμένα) με δύο παιδιά και παντρεμένη με έναν σύζυγο με μια κάποια διαφορά ηλικίας. Και ενώ μέχρι πριν δεν μου είχε απευθύνει το λόγο, γυρνάει και μου λέει: «Εσύ κοπελίτσα μου τι θα κάνεις? Τόσο μικρή έκανες τα παιδιά επειδή δεν ήξερες τις βασικές προφυλάξεις, όταν δεν θα μπορεί ο άντρας σου σε λίγα χρόνια να @@@@@@@ φανταζόμαστε όλοι τι θα κάνεις. Θα τον κερατώσεις και τότε θα θυμηθείς ότι δεν έζησες τη ζωή σου και θα παρατήσεις την οικογένειά σου!» Το μόνο που έκανα ήταν ότι σηκώθηκα πήγα μπροστά του, του είπα άι @@@@@@@ (ότι είπε και αυτός πιο πριν) και έφυγα. Και λίγο με νοιάζει αν με βρίζει ακόμα. 


Και για να το διακωμωδήσω λίγο έχω έτοιμο σενάριο! 
Εγώ σε 10 χρόνια παρατάω την οικογένεια για έναν συνομήλικό μου καλό παιδί που στην πορεία μας βγαίνει ναρκομανής, τα παιδιά τα παίρνει η Πρόνοια γιατί ο σύζυγος (πρώην, Παναγία μου τι γράφω…) κατάντησε αλκοολικός με το κακό που του έκανα και βρίσκομαι σε ένα δασάκι με μία σύριγγα στο χέρι μου. Πολύ φαντασία όμως!! Μήπως να το κάνω σενάριο βρε παιδιά?!?!

Και το λέω σε εσένα που στραβομουτσουνιάζεις τώρα. Τι σε κόφτει τι κάνω ή τι θα κάνω. Αν βρήκα τον άνθρωπό μου στα 16? Και δεν έχω υποχρέωση να απαντήσω σε κανέναν για το πως ξέρω ότι είναι ο άνθρωπός μου! Τι σε κόφτει που έκανα παιδιά τόσο νέα? Μήπως αν τα έκανα στα 40 πάλι δεν θα έλεγες. Τότε όμως θα ήμουν μεγάλη. 

Τελικά ότι και να κάνεις ο κόσμος πάντα θα πει. Το θέμα είναι αν θα αφήσεις τα λόγια των πολλών να επηρεάσουν εσένα τον έναν…

Συνεχίζεται…

Υ.Γ. Οι φωτογραφίες είναι δικές μου. Λίγο άσχετες βέβαια με το θέμα αλλά δεν ήθελα ένα ξερό κείμενο. Οπότε αν δεν σας αρέσουν αυτά που γράφω τουλάχιστον χαζέψτε τις φωτογραφίες!

Το λες και frozen yoghourt!

Καιρό έχω να σας δώσω συνταγή ε?

Πόσα έχω στο μυαλό μου να φτιάξω για το Πάσχα, άλλα διάφορα που έχω ετοιμάσει να σας δείξω αλλά όρεξη μηδέν. Τέλος πάντων. Σιγά σιγά στολίζω για το Πάσχα και φτιάχνει η διάθεσή μου!

Είχα περίσσευμα κάτι φράουλες από το χθεσινό μας κέικ που το είδα στο blog της Μαρίας και δεν ήθελα να τις φάω απλά. Ήθελα να δημιουργήσω. Οπότε έφτιαξα κάτι μεταξύ παγωτού και κρέμας. Τα υλικά όπως βλέπετε απλά. 



Θα χρειαστούμε για περίπου δύο μερίδες ή μία μεγάααααλη:
-8 φράουλες
-μισή μπανάνα
-1 κουταλιά μέλι
-1 κεσεδάκι γιαούρτι (εγώ έβαλα με φράουλα)

Βάζουμε τις φράουλες και τις μπανάνες στην κατάψυξη να παγώσουν καλά, αν μπορείτε ακόμα και για ένα βράδυ. Βάζουμε τις φράουλες και τις μπανάνες στο μπλέντερ παγωμένες μαζί με το μέλι και το γιαούρτι και ανακατεύουμε. Και είναι έτοιμο!
Αν θέλουμε το καταναλώνουμε επιτόπου. Μπορούμε όμως να το βάλουμε πάλι στην κατάψυξη ίσα ίσα να αρχίσει να παγώνει. Τότε είναι πιο δροσερό, γευστικό!

Άρα το λες και το frozen yoghourt! Το τελευταίο διάστημα φροντίζω να έχω καμιά δεκαριά φράουλες στην κατάψυξη, οπότε όταν μου έρθει όρεξη για παγωτάκι σε λιγότερο από 5 λεπτά το έχω έτοιμο!

Πώς σας φάνηκε? Περιμένω εντυπώσεις!

Χρόνια πολλά κοριτσάκι μας!!



Πριν λίγες μέρες είχε γενέθλια η κόρη μου. Έγινε τεσσάρων. Δεν θα πω το κλισέ, πω πω πότε πέρασαν τέσσερα χρόνια, το οποίο ακούω από πολλούς τις τελευταίες μέρες. Αλλά θα πω το άλλο κλισέ, ότι πέρασαν σαν νεράκι. Γιορτάσαμε οικογενειακά με κοντινούς συγγενείς. Το γλίτωσα το πάρτυ μιας και δεν πάει στον παιδικό. Του χρόνου όμως που θα είναι στα προνήπια δεν νομίζω να γλιτώσω το πιο οργανωμένο πάρτυ. Ευτυχώς στην blogo-χώρα υπάρχουν τόσα αξιόλογα blogs με οδηγίες προς ναυτιλλομένους!!!

Όχι δεν έκανα λάθος. Τέσσερα ήταν τα κεράκια. Τα άλλα τέσσερα υποτίθεται πως είναι εκείνα που σπινθιρίζουν…υποτίθεται!!

Η τούρτα φυσικά ήταν από τα χεράκια της μαμάς. Πολύ καιρό πριν είχα δει μία τούρτα πολύ όμορφη αλλά με ένα ελάττωμα. Ήταν με ζαχαρόπαστα. Οπότε επιστρατεύουμε το pinterest και τη μικρή σουσου. Και τι δεν της έδειξα, τι τούρτα με παπάκια, τι τούρτα γατούλα, ούτε τι άλλο δεν θυμάμαι. Αυτή όμως κόλλησε με αυτήν που φτιάξαμε. Ευτυχώς για εμένα. Πολύ εύκολη στην διαδικασία. 


Θα σας δώσω τη συνταγή σε επόμενη ανάρτηση, αλλά για να σας προϊδεάσω λίγο αν είστε λάτρης του black forest μείνετε εδώ κοντά.

Χρόνια πολλά λοιπόν της εύχομαι και από εδώ. Να είναι γερή και να ακολουθήσει το όνειρό της στη ζωή της!!

Και μην ξεχνάτε αύριο είναι η τελευταία μέρα του διαγωνισμού! Ακολουθήστε τα βήματα για να είστε ένα από τους τυχερούς!