Moodboards…ξανά

Και λέω ξανά μια και τα είχα αρχίσει και τα παράτησα. Ελπίζω αυτή τη φορά να κρατήσει περισσότερο. Δεν ξέρω γιατί αλλά το τελευταίο διάστημα μέσα από τις αναποδιές που μας τυχαίνουν έχω ανάγκη να δημιουργώ. Στα πλαίσια αυτής της δημιουργίας είναι και το κέντημα και συγκεκριμένα αυτό. Έμπνευση να ασχοληθώ με αυτό ήταν η Αθηνά του Craftaholic που κάθε τόσο με ξεσηκώνει με τις δημιουργίες της. Και αν και είχα δει το SAL από τον Μάιο αν θυμάμαι καλά είπα να ξεκινήσω από τον Ιανουάριο μιας και τότε ξεκινάει ο χρόνος (όχι πραγματικά τώρα τι σκεφτόμουν…). Για αυτό όμως θα σας μιλήσω σε ξεχωριστή ανάρτηση.

Πάμε στα moodboards τώρα. Πιστεύω πως όλοι ξέρουμε τι είναι. Και ευτυχώς που είδα την ανάρτηση της Αλεξάνδρας aka Craftland και τα ξαναθυμήθηκα τα πεθύμησα και είπα βρε δεν τα ξαναρχίζω!! Και να είμαι λοιπόν με το πρώτο. Νομίζω πως θα ανεβάζω κάθε Κυριακή, μια εβδομάδα κλείνει μία νέα αρχίζει.

 

Απογευματινός χαμός στο σαλόνι μας με τον έναν να φτιάχνει καφέ (ναι χριστουγεννιάτικα αυτοκόλλητα είναι αυτά στο τραπεζάκι) και την άλλη να παίζει τον ταμία. Λίγο κέντημα (πόσο ωραίος είναι ο Μάρτιος) μία κούπα earl grey για τη μαμά αλλά μόνο σε κούπα Peppa γιατί αλλιώς δεν λέει, δοκιμές για κέικ με μία τέλεια συνταγή που βρήκα, μάθημα για τα δοντάκια μας και τέλος τα άλογα που ήρθαν και φέτος στο χωριό μόλις έριξε χιόνι. Πραγματικά μπορώ να καθήσω ώρες να φωτογραφίζω άλογα (εκείνη τη μέρα έκατσα περίπου δύο ώρες), έτσι κάνω και δοκιμές για τα κάδρα που θέλω να φτιάξω για τους άδειους τοίχους του σπιτιού μου.

Καλή εβδομάδα!

Συμμετέχουν

 Craftland

Mama Farma

 

Santa Letter

Δεν ξέρω γιατί αλλά φέτος πρώτη χρονιά με έπιασε χριστουγεννιάτικος οίστρος. Ποτέ δεν ήμουν των Χριστουγέννων αλλά φέτος θες οι στολισμοί που ξεκίνησαν από τον Οκτώβρη θες το γνωστό πολυκατάστημα να μας το υπενθυμίζει κάθε τρεις και λίγο με έβαλαν σε πολύ χριστουγεννιάτικο mood. Σίγουρα πάντως βοήθησε η κόρη μου που φέτος που αντιλαμβάνεται αλλιώς τα Χριστούγεννα από ότι πέρυσι με «πρήζει» συνεχώς με ότι βλέπει και της αρέσει.

Φέτος λοιπόν για πρώτη φορά θα στείλουμε γράμμα στον Αι-Βασίλη. Όσον κι αν έψαξα στο διαδίκτυο δεν βρήκα αυτό που ήθελα. άλλα ήταν πολύ απλά άλλα πολύ φορτωμένα, οπότε κατέληξα στο να το φτιάξω μόνη μου. Σε δέκα λεπτά περίπου το είχα έτοιμο. Ορίστε λοιπόν.

santa-letter

Η μικρή πάντως το ενέκρινε. Βέβαια δεν ξέρω πως θα το στείλουμε. Μάλλον θα καταλήξουμε στον Μύλο των Ξωτικών από ότι φαίνεται.

Αν θέλετε μπορείτε και εσείς να το εκτυπώσετε και να γράψετε παρέα με τα μικρά σας το γράμμα στον Αι-Βασίλη.

Επίσης, πως σας φαίνεται το χριστουγεννιάτικο στόλισμα του blog? Φέτος πάντως ξεπέρασα στον εαυτό μου. Χειροποίητα στολίδια, ημερολόγια, γιρλάντες, κεντήματα και πλεκτά υπάρχουν από εδώ και από εκεί και περιμένουν να πάρουν τη θέση τους στο στολισμό μας.

Καλές γιορτές σε όλους!

Pure home bliss

Και εκεί που νομίζεις ότι δεν έχουν όλοι ξεχασμένη στη blogογειτονιά ξαφνικά λαμβάνεις mail που αναρωτιούνται που είσαι, τι κάνεις, χάθηκες βρε παιδί μου!

Άλλη ανάρτηση είχα σκοπό να ανεβάσω, αλλού κατέληξα τελικά! Αφορμή στάθηκε το κείμενο της Run Mommy Run. Πριν μία εβδομάδα περίπου γυρίσαμε σπίτι με την κόρη μετά από μία δεκαήμερη παραμονή στο νοσοκομείο. Η αιτία μία πνευμονία. Όπερ σημαίνει υψηλός πυρετός, μούσκεμα από τον ιδρώτα, δεκαήμερη χορήγηση ενδοφλέβιας αντιβίωσης, χορήγηση οξυγόνου τις πρώτες μέρες και άλλα διάφορα που αν τα γράψω θα καταντήσει η ανάρτηση ύλη για την Ιατρική.

Δεν μπορώ να φανταστώ χειρότερο πράγμα από το να βλέπεις το παιδί σου να έχει αυτό το πλαστικό πράγμα στη φλέβα και σωληνάκια στη μύτη με οξυγόνο σε συνεχή βάση. Και κάθε τρεις και λίγο νοσοκόμες που βαριούνται να κάνουν τη δουλειά τους και δυσανασχετούν με τα κλάμματα του παιδιού, να έρχονται πότε για την αντιβίωση, πότε για τη μάσκα, πότε για να πάρουν αίμα. Και να σε σφίγγει τόσο δυνατά, και από το κλάμα να σου μένει στα χέρια ακίνητο…Ευτυχώς σε αυτό το κομμάτι παρέμεινα ψύχραιμη. Όχι τόσο ψύχραιμη όμως όταν έριξα ένα ματσάκι με τον επιμελητή.

Τέλος πάντων, πάει πέρασε και να μην μας ξαναβρεί. Πρόσεχα και θα συνεχίσω να προσέχω, τόσο την υγιεινή μας όσο και να μην έρχονται σε επαφή τα παιδιά μου με άλλα παιδάκια όσο είναι άρρωστα. Θυμάμαι μία βδομάδα αφού ξεκίνησαν τα σχολεία και έκανα την εμφάνιση οι πρώτες ιώσεις, επισκεφθήκαμε τον παιδίατρο. Μετά τις οδηγίες του τον ρωτάω αν πρέπει να κρατήσω τη μικρή στο σπίτι αυτή τη βδομάδα. Και εκνευρισμένος γυρνάει και μου λέει: «Ε κράτα την και μία βδομάδα στο σπίτι ρε Νίκη τι θα πάθει, θα κοπεί στις Πανελλήνιες? » Και πριν φύγουμε μου λέει: «Σόρρυ για τον τόνο μου πριν αλλά από το πρωί οι περισσότερες μαμάδες μου λένε ότι δεν μπορούν να υποφέρουν τα παιδιά στο σπίτι (λόγω γκρίνιας θέλω να πιστεύω) και τα στέλνουν άρρωστα στο σχολείο.» Κατάλαβα ότι κάτι τον εκνεύρισε και ήταν έτσι ο άνθρωπος.

Και σκέφτομαι εγώ ότι οκ δεν θα στείλω το παιδί μου στο σχολείο μέχρι να αναρρώσει πλήρως, θα κάνει το ίδιο και η διπλανή μου, η γειτόνισσα, η συνάδελφος, η οποιαδήποτε?!?! Γιατί χριστιανή μου στέλνεις το παιδί σου άρρωστο στο σχολείο. Και ναι άρρωστο είναι ακόμα και όταν έχει μόνο καταρροή. Μην περιμένεις να φτάσει ο πυρετός στο 40 για να το κρατήσεις στο σπίτι.

Τα είπα και εγώ και ξεθύμανα. Και για να αλλάξω λίγο κλίμα, φέτος θα σας έχω χριστουγεννιάτικες κατασκευές. Αν και γενικά δεν είμαι των Χριστουγέννων, η μικρή μου είναι, πώς να της αρνηθώ.

Μέχρι την επόμενη ανάρτηση σας χαιρετώ!

Με ένα παιδί στο σπίτι

Και ξαφνικά βρίσκεσαι με ένα παιδί στο σπίτι. Από εκεί που έχεις συνηθίσει με δύο παιδιά να γυρίζουν στα πόδια σου τώρα η απόλυτη ησυχία. Αφήνεις το νήπιο στο σχολείο την πρώτη μέρα το χαιρετάς και φεύγεις αμέσως. Ξέρεις ούτως ή άλλως ότι θέλει να καθίσει στο σχολείο. Στρίβεις τη γωνία σπρώχνοντας ένα καρότσι, του οποίου έχει σπάσει και η ρόδα και σε δυσκολεύει, και νιώθεις ένα σφίξιμο στην καρδιά, νιώθεις ένα μάτι υγρό και πασχίζεις να μην τρέξει το δάκρυ κοιτώντας το αεροπλάνο που περνάει από πάνω σου. Και τώρα μέρες μετά κοντεύουν μεσάνυχτα και τα σκέφτεσαι αυτά και γελάς. Τρως το προτελευταίο γλυκό από αυτά που αγόρασες καθυστερημένα για την επέτειο του γάμου σου που ξέχασες (όπως κάθε χρονιά άλλωστε, μα με τίποτα δεν τη θυμάσαι αυτή τη μέρα).

Περάσαμε περίοδο προσαρμογής, μας ρωτάνε. Προσαρμογή ναι αλλά για ποιον? Για τη νεαρά δεσποινίδα πάντως δεν υπάρχει τέτοια λέξη. Ποια προσαρμογή? Για τη μαμά της νεαράς όμως? Ε λοιπόν ναι. Μου κακοφαίνεται που στο σπίτι επικρατεί μισή φασαρία. Αλλιώς τα είχα συνηθίσει και δεν είμαι και άνθρωπος των αλλαγών. Αλλά νομίζω ότι προσαρμόστηκε και η μαμά της νεαράς δεσποινίδος και όλα πλέον βαίνουν καλώς.

Και σε ένα,δυο χρόνια θα είμαι με κανένα παιδί στο σπίτι το πρωί. Μήπως ήρθε η ώρα να κάνουμε και ένα τρίτο, εεε, φανταστικέ αντρούλη??!?!?!

Fact πρώτης ημέρας: Πάμε στο σχολείο και περιμένουμε τη σειρά μας να μπούμε μέσα. Της εξηγώ ότι θα περάσουν πρώτα τα παιδάκια που είναι μπροστά μας και μετά εμείς. Ξαφνικά δύο παιδάκια κλαίνε σπαρακτικά. Τρομοκρατήθηκα εγώ μην τυχόν και τρομοκρατηθεί η μικρή και σκύβω και της ψιθυρίζω: Αγάπη μου θες να πας στο σχολείο? Μόνο ένα «ναι» άκουσα. Ούτε που πρόλαβα να τη δω να μπαίνει στην τάξη της.

 

Τι σε κόφτει?

Σήμερα θα σου τα πω αλλιώς. Θυμώνω για κάποια λόγια που άκουσα. Όχι, δεν θυμώνω ούτε με αυτόν που μου τα είπε, ούτε με το περιεχόμενο, όχι. Θυμώνω με τον εαυτό μου που πρώτη φορά στα 9 (παρά κάτι) χρόνια που είμαστε μαζί με τον άντρα μου και στα 4 που είμαι μάνα, άφησα κάποιον να με επηρεάσει έστω και για λίγα λεπτά. Αυτά όμως ήταν αρκετά για να με νευριάσουν. 

 Πίστεψέ με είμαι από τα άτομα που ΔΕΝ με νοιάζει τι θα πουν οι άλλοι για εμένα. Δεν με ενδιαφέρει η άποψη των άλλων. Και όχι μόνο των ξένων αλλά και των κοντινών μου ανθρώπων. Και ξέρεις γιατί? Απλά η ζωή είναι δική μου. Έχω να σου πω πολλάααα παραδείγματα. Αλλά θα σου πω το εξής ένα που άφησε τη θεία μου με το στόμα ανοιχτό. Ή μάλλον δύο.


Μυτιλήνη 2012, Σεπτέμβριος. Πέντε μήνες αφού γέννησα πάμε με τη θεία μου τη θάλασσα. Η κοιλίτσα που μου είχε απομείνει μαζί με τις ραγάδες, πολλές όμως και κατακόκκινες, έκαναν αισθητή την παρουσία τους. Αλλά εγώ για ολόσωμο μαγιό ούτε λόγος. Πάμε λοιπόν θάλασσα και από την ώρα που έβγαλα την κορμάρα (χα!) έξω, μία κυρία 50-55 Μαίων με κοιτάει επίμονα και μπορώ να πω με οίκτο, λύπηση, κάτι τέτοιο τέλος πάντων. Λίγο πριν φύγουμε και αφού δεν σταμάτησε να με κοιτάει την πλησιάζω και τη ρωτάω: «Θέλετε κάτι?» «Όχι», μου απαντάει. «Α! Είπα και εγώ για να κοιτάει έτσι την κοιλιά μου κάπου θα την ξέρει η γυναίκα.» Και την παρατάω σύξυλη και φεύγω!
Και πιο πριν μία κοπελίτσα, μάλλον κοριτσάκι (13 χρονών) κοιτούσε πάλι την κοιλιά μου και γυρνάω και της λέω: «Κοίτα την και χώνεψέ την, όταν θα γεννήσεις έτσι θα γίνει και η δική σου». Που πραγματικά εύχομαι να μην γίνει έτσι η κοιλιά της, αλλά πάρε για να μάθεις, που λένε. Κατάλαβες λοιπόν ότι δεν με νοιάζει η γνώμη των άλλων!


Πριν λίγες μέρες όμως κάποιος κατάφερε να μου σπάσει τα νεύρα. Άγνωστος σε εμένα, σε συζήτηση σε μία παρέα γνωστών μου, μαθαίνει πως είμαι 25 χρονών (ει, όχι κλεισμένα) με δύο παιδιά και παντρεμένη με έναν σύζυγο με μια κάποια διαφορά ηλικίας. Και ενώ μέχρι πριν δεν μου είχε απευθύνει το λόγο, γυρνάει και μου λέει: «Εσύ κοπελίτσα μου τι θα κάνεις? Τόσο μικρή έκανες τα παιδιά επειδή δεν ήξερες τις βασικές προφυλάξεις, όταν δεν θα μπορεί ο άντρας σου σε λίγα χρόνια να @@@@@@@ φανταζόμαστε όλοι τι θα κάνεις. Θα τον κερατώσεις και τότε θα θυμηθείς ότι δεν έζησες τη ζωή σου και θα παρατήσεις την οικογένειά σου!» Το μόνο που έκανα ήταν ότι σηκώθηκα πήγα μπροστά του, του είπα άι @@@@@@@ (ότι είπε και αυτός πιο πριν) και έφυγα. Και λίγο με νοιάζει αν με βρίζει ακόμα. 


Και για να το διακωμωδήσω λίγο έχω έτοιμο σενάριο! 
Εγώ σε 10 χρόνια παρατάω την οικογένεια για έναν συνομήλικό μου καλό παιδί που στην πορεία μας βγαίνει ναρκομανής, τα παιδιά τα παίρνει η Πρόνοια γιατί ο σύζυγος (πρώην, Παναγία μου τι γράφω…) κατάντησε αλκοολικός με το κακό που του έκανα και βρίσκομαι σε ένα δασάκι με μία σύριγγα στο χέρι μου. Πολύ φαντασία όμως!! Μήπως να το κάνω σενάριο βρε παιδιά?!?!

Και το λέω σε εσένα που στραβομουτσουνιάζεις τώρα. Τι σε κόφτει τι κάνω ή τι θα κάνω. Αν βρήκα τον άνθρωπό μου στα 16? Και δεν έχω υποχρέωση να απαντήσω σε κανέναν για το πως ξέρω ότι είναι ο άνθρωπός μου! Τι σε κόφτει που έκανα παιδιά τόσο νέα? Μήπως αν τα έκανα στα 40 πάλι δεν θα έλεγες. Τότε όμως θα ήμουν μεγάλη. 

Τελικά ότι και να κάνεις ο κόσμος πάντα θα πει. Το θέμα είναι αν θα αφήσεις τα λόγια των πολλών να επηρεάσουν εσένα τον έναν…

Συνεχίζεται…

Υ.Γ. Οι φωτογραφίες είναι δικές μου. Λίγο άσχετες βέβαια με το θέμα αλλά δεν ήθελα ένα ξερό κείμενο. Οπότε αν δεν σας αρέσουν αυτά που γράφω τουλάχιστον χαζέψτε τις φωτογραφίες!

Granny stripes

Η αλλιώς, κάτι εύκολο για κάτι τόσο εντυπωσιακό! Μία καλή φίλη μου ζήτησε τις οδηγίες (ξέρεις εσύ!) και σκέφτηκα να τις ανεβάσω και εδώ για τις φίλες πλέκτριες.

 Είναι πάρα πολύ εύκολο. Μόλις κάνετε τις δύο πρώτες σειρές, πιστέψτε με δεν θα ξαναδείτε τις οδηγίες. Και σας το λέω εγώ που αν δεν έχω δίπλα μου το σκονάκι δεν μπορώ!

Θυμίζουν έντονα τα λατρεμένα granny squares, κυρίως λόγω της πλέξης, αλλά και των άπειρων χρωματικών συνδυασμών που μπορείτε να κάνετε!


Να πω πως το σχέδιο ανήκει στη γνωστή πιστεύω Lucy από το λατρεμένο blog Attic24. Όσοι δεν το ξέρετε σπεύσατε. Και να μην έχετε ιδέα από βελονάκι θα σας εμπνεύσει να το κάνετε. Ήταν το πρώτο blog που βρήκα όταν έμαθα να πλέκω και με ενέπνευσε για πολλά πράγματα. Θα εντυπωσιαστείτε από τις κουβέρτες αλλά και τα καταπληκτικά mandala, που έχω καταγεμίσει το σπίτι μου!


Λοιπόν πάμε για τις οδηγίες!
Χρησιμοποίησα το εξαιρετικό Stulecraft Special DK.

Οι θηλιές πρέπει να είναι πολλαπλάσιες του 3 συν ακόμα 2.

Ας κάνουμε ένα δείγμα όπως λέει και η Lucy. 
Με βελονάκι Νο.4 κάνουμε 20 θηλιές.

-Κάνουμε 1 dc στη δεύτερη θηλιά από το βελονάκι και σε κάθε μία θηλιά μέχρι το τέλος της αλυσίδας.. Γυρίζουμε.
-Αλυσίδα με 3 θηλιές. Κάνουμε 1 dc στην πρώτη θηλιά. *Αφήνουμε 2 θηλιές, 3 dc στην επόμενη θηλιά*. Επαναλαμβάνουμε από * έως * μέχρι να μας μείνουν 3 θηλιές. Αφήνουμε τις δύο πρώτες και κάνουμε στην τελευταία 2 dc.Γυρίζουμε. Τώρα θα δουλέψουμε στα κενά μεταξύ των 3 dc.
-Αλυσίδα με 3 θηλιές. 3 dc στο πρώτο κενό και στο κάθε κενό μέχρι το τέλος της σειράς. 
1 dc στην τρίτη θηλιά της αλυσίδας που κάναμε στην αρχή της προηγούμενη σειράς. Κλείνουμε.
-Με ένα άλλο χρώμα κάνουμε 3 θηλιές και 1 dc στο ίδιο σημείο. Κάνουμε από 3 dc σε κάθε κενό αλλά στο τελευταίο κάνουμε 2 dc. Γυρίζουμε.
-Αλυσίδα με 3 θηλιές, και από 3 dc στο κάθε κενό. Στο τέλος της σειράς κάνουμε 1 dc στην τρίτη θηλιά της αλυσίδας της προηγούμενης σειράς. Κλείνουμε.

Επαναλαμβάνουμε τα δύο τελευταία βήματα, δουλεύοντας από δύο σειρές για κάθε καινούριο χρώμα.

Ελπίζω να βγάζει νόημα έτσι όπως γράφω τις οδηγίες. Έμαθα να πλέκω με την ελληνική ορολογία αλλά γρήγορα το γύρισα στην ξενόγλωσση και συγκεκριμένα στην αμερικάνικη, μιας και εκεί βρίσκω σχέδια που μου αρέσουν. Πιστεύω ότι δεν έχω κάνει κάποιο λάθος παρ’ όλα αυτά ρωτήστε με για ότι θέλετε!

Απο-λογίζομαι και εγώ!

Λογίζομαι και απολογίζομαι μετά την πρόσκληση της Ευτέρπης από το Κορίτσι Μάλαμα.
Είναι ένας προσωπικός απολογισμός για το 2015, να δούμε τι κάνουμε, που βαδίζουμε βρε παιδιά τέλος πάντων!

Είναι 21 ερωτήσεις. Πάμε να τις δούμε μαζί? Follow me!

1. Τι έκανες το 2015 που δεν είχες ξανακάνει ποτέ?
Έφερα στον κόσμο το δεύτερο παιδί μας. Πλέον είμαι μαμά μιας μικρούλας (που είναι η μεγάλη) και ενός μικρούλη!

2. Κράτησες τους στόχους που είχες βάλει πέρυσι? Θα βάλεις καινούριους φέτος?
Πέρυσι οι στόχοι μου είχαν να κάνουν περισσότερο με την εγκυμοσύνη. Έχουμε και λέμε: 
-Να μην πάρω πολλά κιλά. Τα 11 κιλά νομίζω είναι μια χαρά για δεύτερη εγκυμοσύνη!
-Να περπατάω κάθε μέρα. Το λιγότερο που έκανα ήταν 2 χιλιόμετρα. Καλά πάμε ως εδώ.
-Να μην αγχωθώ. Μετά από κάτι που έτυχε γύρω στον τέταρτο μήνα αν θυμάμαι καλα, τίποτα δεν με ταρακουνούσε. Το είχα πάρει απόφαση πως ότι ήταν να γίνει θα γινόταν έτσι κι αλλιώς. Αν και γενικά δεν αγχώνομαι εύκολα.
-Να φτιάξω μία κουβέρτα για το νέο μέλος. Άστο αυτό…ούτε που θυμάμαι που την έχω βάλει μισοτελειωμένη…

Φέτος έβαλα τους στόχους μου.Κάθε χρόνο το κάνω, αλλά φροντίζω να είναι εφικτοί. 

3.Ποιες χώρες επισκέφθηκες το 2015?
Are you kidding? Με την κοιλιά τούρλα, το καλύτερο μου ήταν μέχρι το Πανεπιστημιακό Λάρισας!

4.Τι θα ήθελες να κάνεις το 2016 που υστερούσε το 2015?
Μιας και όλα τα άλλα τα έχουμε λυμμένα (χα χα εδώ γελάμε) έχω αρχίσει να σκέφτομαι για κάποιο πτυχίο, είτε αυτό είναι τέταρτης ξένης γλώσσας (ου, ξέρω άλλες δύο ε?!?!), είτε…δεν ξέρω ακόμα…το διαπραγματεύομαι όμως…πάντως η ξένη γλώσσα δεν θα μου τη γλυτώσει!

5. Ποιες ημερομηνίες θα σου μείνουν αξέχαστες για το 2015 και γιατί?
Δεν θα πω η ημερομηνία που γέννησα. Αυτή ούτως ή άλλως μία μάνα δεν την ξεχνάει. 
Σίγουρα είναι η ημέρα που ανακοινώθηκαν τα capital controls. Θυμάμαι μετά από 1-2 μέρες πήγα στο σούπερ μάρκετ και ότι υπήρχε σε ξηρά τροφή και κονσέρβα είχε εξαφανιστεί…

6. Ποια ήταν η μεγαλύτερη κατάκτησή σου το 2015?
Το ότι από την 1η Ιουλίου και κάθε μέρα χωρίς στοπ κάνω γυμναστική στο σπίτι. Έχω ξεκινήσει γυμναστήριο τουλάχιστον 5 φορές και πάνω στο μήνα (τόσο ήταν το περισσότερο) τα παρατούσα. Οπότε είπα να δοκιμάσω το δρόμο που δεν με αγχώνει. Και θες να σου πω και το καλύτερο? Και η γυμναστική στο σπίτι έχει θεαματικά αποτελέσματα φτάνει να γίνεται συστηματικά. Και σου το λέει αυτή που ήταν η πλέον δύσπιστη σε αυτό το θέμα.

7.Ποια ήταν η μεγαλύτερη αποτυχία για το 2015?
Το ότι άφησα κάποια άτομα (που ευτυχώς έχω απομακρύνει) να με ρίξουν ψυχολογικά. Πέρασα ατελείωτες ώρες μελετώντας ψυχολογία όμως, που ούτως ή άλλως μου αρέσει. Οπότε βγήκε και κάτι καλό!

8. Τι αγόρασες και το χάρηκες πιο πολύ?
Δύο ήταν αυτά που με έκαναν χαρούμενη. Πρώτα η φωτογραφική μηχανή που είναι η τρίτη κατά σειρά που αγοράζω λόγω ατυχών περιστατικών και….το slow cooker που το είχα βάλει στο μάτι από πολύυυυυ πριν κάνει την εμφάνισή του στην Ελλάδα. Μου έλεγε μία θεία μου από την Αυστραλία, αλλά δεν πίστευα ότι θα το ερωτευθώ!

9. Που πήγαν τα περισσότερα χρήματά σου?
Που αλλού? Στο κράτος φυσικά…


10. Τι σε ενθουσίασε περισσότερο?
Α! Δεν έχω θέμα, ενθουσιάζομαι με το παραμικρό, πολλές φορές μέσα στη μέρα!

11. Ποιο τραγούδι σου θυμίζει το 2015?
Η κουκουβάγια, το γνωστό παιδικό. Το τραγουδούσαμε και συνεχίζουμε όπου βρισκόμαστε!

12. Σε σύγκριση με το 2015 το 2016 τέτοιο καιρό είσαι: α) πιο χαρούμενη ή πιο λυπημένη?
β) πιο αδύνατη ή πιο παχιά? γ) πιο πλούσια ή πιο φτωχιά?

α) πιο χαρούμενη. Γενικά είμαι θετικό άτομο
β) πιο αδύνατη. Μη σου πω και πιο αδύνατη και από πριν την πρώτη μου εγκυμοσύνη!
γ) ευτυχώς στα ίδια!

13. Τι θα ήθελες να κάνεις περισσότερο και τι λιγότερο?
Θα ήθελα να ασχολούμαι περισσότερο με τα μικρά κάνοντας περισσότερα δημιουργικά πράγματα.
Και λιγότερο να είμαι ψυχρή και ρεαλίστρια. Είναι κακό μερικές φορές και ευτυχώς που το παραδέχομαι.

14. Ποια είναι η αγαπημένη σου ταινία για το 2015?
Σε κινηματογράφο δεν κατάφερα να πάω, αλλά είδα πολλές στην τηλεόραση. Μισοείδα δηλαδή γιατί με την υπνηλία που με έδερνε…

15. Τι έκανε το 2015 ξεχωριστό?
Το ότι από τριμελής γίναμε τετραμελής οικογένεια.

16. Ποιο ήταν το fashion concept σου για το 2015? 
Κοίτα μέχρι τέλος Αυγούστου ήταν οι φόρμες, τα κολάν και οι μακριές μπλούζες. Μετά χώρεσα επιτέλους και πλέον χωράω τέλεια στα τζην και γενικότερα στα ρούχα που φορούσα 4 χρόνια πριν!

17. Τι σε κράτησε στα λογικά σου?
Ο ίδιος μου ο εαυτός. Εκτός από ρεαλίστρια σε μερικά πράγματα είμαι λίγο εγωίστρια, όχι με την οικογένειά μου βέβαια, αλλά σε ότι την αφορά είμαι λίγο. Και να σου πω και κάτι προς το παρόν δεν μου έχει βγει σε κακό. Στους άλλους δεν ξέρω που έδειξα τα νύχια μου!

18. Ποιο πολιτικό γεγονος σε αναστάτωσε?
Υπάρχει κάτι που με άφησε αδιάφορη? Εκλογές? Δημοψήφισμα? Είμαι και πρόεδρος στην τοπική κοινότητα και έπρεπε να φροντίσω για διάφορα θέματα. Capital controls? Απ’ όλα είχε ο μπαξές!

19. Ποιος σου έλειψε?
Αν σου πω ότι μέσα σε 6 μήνες περίπου έφυγαν 3 πολύ πολύ αγαπημένα πρόσωπα, τι θα μου πεις?

20. Πες μας ένα μάθημα ζωής για το 2015?
Ότι είναι να γίνει θα γίνει. Είτε το θέλουμε είτε όχι. Είτε μιας κυριεύσει το άγχος, είτε μείνουμε παγοκολώνες. Αυτό που είναι να γίνει θα γίνει ο κόσμος να χαλάσει ακόμα και αν κάνουμε το οτιδήποτε για να μην γίνει. Οπότε ποιος ο λόγος να χαλάμε τη ζαχαρένια μας και να μας πιάνει το άγχος…Keep calm!

21. Ποιοι στίχοι τραγουδιού θα σου θυμίζουν το 2015?
Εκτός από την προαναφερθείσα Κουκουβάγια, δεν νομίζω κάποιο άλλο!

Πώς τα πήγα άραγε το 2015? Πώς θα τα πάω αυτή τη χρονιά? Το μέλλον θα δείξει…


Σημ.: Όσοι παρακολουθείτε το Photo a Day να σας ενημερώσω πως δεν το παράτησα . Ενημέρωνα τη σελίδα κάθε μέρα κανονικά αλλά αντί για ενημέρωση στο τέλος πατούσα προεπισκόπηση να δω πως φαίνεται και μετά το άφηνα νομίζοντας πως γινόταν…που να ήμουν και ξανθιά…θα προσπαθήσω μέχρι το βράδυ να της ανεβάσω πάλι!