Beauty corner: Έλαιο ροδιού by Amygdalea

Όπως κατάλαβες θα πω το κλασσικό. Εγκαινιάζω λοιπόν νέα κατηγορία στο blog, αυτή της ομορφιάς. Να ξέρεις δεν θέλω να το παίξω ειδικός, μόνο ειδικός δεν είμαι, μάλλον πιο πολύ άσχετη με λες. Απλά είναι κάποια προϊόντα βρε παιδί μου που σου κάθονται καλά και θες οπωσδήποτε να το πεις.

‘Ολα ξεκίνησαν στα μέσα του 2014 όταν δύο γεωπόνοι ο Θανάσης Τσαγκαδόπουλος και ο Νίκος Ρομφαίας ένωσαν τις δυνάμεις τους με πίστη στην αξιοποίηση των πρώτων υλών της ελληνική γης και δημιούργησαν την εταιρία Amygdalea.

Το αμυγδαλέλαιο της Amygdalea Βόλου φαντάζομαι το γνωρίζετε. Ήρθε η ώρα να μάθετε το νέο τους προϊόν, το έλαιο ροδιού. Και είναι ιδιαίτερη χαρά και τιμή για εμένα να είμαι από τους πρώτους που δοκίμασαν αυτό το νέο έλαιο.

IMG_1899

Το έλαιο ροδιού παράγεται από το κουκούτσι του ροδιού με τη διαδικασία της ψυχρής έκθλιψης, η οποία διασφαλίζει ότι τα θρεπτικά συστατικά που περιέχει παραμένουν ανέπαφα διατηρώντας αναλλοίωτα τόσο το φυσικό χρώμα όσο και την ιδιότητα να απορροφάται γρήγορα από την επιδερμίδα χωρίς να αφήνει κατάλοιπα.

Είναι μη ραφιναρισμένο, 100% ελληνικό προϊόν.

Βοηθά στην ανάπλαση των επιδερμικών κυττάρων και στην παραγωγή του κολλαγόνου. Προστατεύει από την πρόωρη γήρανση, λόγω των αντιοξειδωτικών που περιέχει όπως επίσης καταπολέμα την ξηροδερμία!

Επίσης από τα πρώτα σημεία που κοιτάω σε οτιδήποτε θα βάλω στο δέρμα μου είναι η μυρωδιά. Η μυρωδιά λοιπόν του ελαίου ροδιού με κέρδισε. Μυρίζει φυσικά χωρίς πρόσθετα, σαν παλιό καλό λάδι. Φυσικά αν κάποιος θέλει να μυρίζει κάπως ή τον ενοχλεί η μυρωδιά που έχει μπορεί να το αλλάξει προσθέτοντας λίγες σταγόνες αιθέριο έλαιο της αρεσκείας του. Αν και ξαναλέω (για να σε πείσω!!!) πως η μυρωδιά που έχει είναι φυσική και φεύγει σε ελάχιστα λεπτά μιας και απορροφάται πολύ γρήγορα. Και αυτό δεν είναι το ωραίο άλλωστε? Το κάθε τι να έχει τη δική του φυσική μυρωδιά!

Τέλος, άλλο ένα βασικό που αφορά τη χρηστικότητα. Έρχεται σε μπουκαλάκι των 20 ml με πολύ πρακτικό δοσομετρητή σταγόνας που σου επιτρέπει να καθορίζεις εσύ την ακριβή ποσότητα που θες. Χρησιμοποιώ το πολύ πέντε σταγόνες για όλο το πρόσωπο και αυτό όταν είναι πολύ ξηρό.

Μπορείτε να προμηθευτεί το έλαιο ροδιού αλλά και αμυγδάλου μέσα από τη σελίδα της Amygdalea στο facebook.

Έξι bloggers και μία συνάντηση

Στις 12 Μαρτίου έξι bloggers από τις τέσσερις πόλεις της Θεσσαλίας είχαμε τη χαρά να βρεθούμε από κοντά πρώτη φορά, να γνωριστούμε , να τα πούμε, να γελάσουμε, να ανταλλάξουμε απόψεις. Πόσο ωραία ήταν! Η ώρα πέρασε σαν νεράκι. Εγώ δυστυχώς έπρεπε να φύγω πιο νωρίς αλλά τις δύο ώρες που ήμουν μαζί με τα υπόλοιπα κορίτσια δεν βάλαμε γλώσσα μέσα. Είπαμε και τι δεν είπαμε, για τα παιδιά μας, για τις δουλειές μας, για τη ζωή μας και εννοείται για το blogging. Όσο ζεις μαθαίνεις, εγώ πάντως έμαθα αρκετά πράγματα. Χάρηκα πάρα πολύ και ελπίζω σε επόμενες συναντήσεις. Καλέ δεν σας είπα ποιες είμασταν. Η Ελευθερία (Miss free Mommy), η Μαρία (Beauty Harmony), η Άννα ( Working Mama), η Μαρία (Όμορφη μέσα έξωCouzinista), η Τόνια (Tonia Makeup Diaries) και η αφεντιά μου!

bloggers-meeting

Και ξαναλέω περάσαμε πολύ ωραία!

Η συνάντηση αυτή είχε κι άλλα ωραία. Ήτοι χορηγοί, φίλοι των blogs, που με χαρά μας πρόσφεραν δωράκια για εμάς και τα παιδάκια μας.

Στην πλειοψηφία μας είμαστε μαμαδοbloggers και η Miss Poua μας χάρισε πανέμορφα βραχιολάκια με τη λέξη Mama.

bloggers-meeting16

Η Ελένη και η Δήμητρα, δύο ταλαντούχα κορίτσια με γούστο, φινέτσα και μεράκι είναι εδώ για να πραγματοποιήσουν κάθε επιθυμία σου σε κόσμημα, δώρο και ότι άλλο φανταστείς. Και μιας και πλησιάζει Πάσχα, τρέξτε να δείτε τις καταπληκτικές λαμπάδες που έχουν φιλοτεχνήσει και είμαι σίγουρη ότι η λαμπάδα σας φέτος θα φέρει το όνομα της Miss Poua. Το βραχιολάκι πάντως πολύ όμορφο και ανθεκτικό! Σε ένα μήνα περίπου έρχεται και η γιορτή της μητέρας, οπότε ακόμα μία πρόταση για δώρο στη μαμά σας! Μπορείς να έρθεις σε επικοινωνία για την παραγγελία σου στο facebook ή στο instagram

Επίσης είχαμε παιδικά βιβλία από τον καταξιωμένο εκδοτικό οίκο «Ψυχογιός»

Χειροποίητα καλλυντικά της Cura Naturale.

Έλαιο ροδιού από την Amygdalea και μάλιστα ήμασταν από τις πρώτες που δοκιμάσαμε το καινούριο τους προιόν

και τέλος αποξηραμένο τσάι βουνού από την Chiron Kentaurus.

Θα ακολουθήσουν αναλυτικά post για το κάθε προιόν ξεχωριστά!

Τέλος είχαμε και διάφορα χειροποίητα δωράκια. Η Ελευθερία ετοίμασε σουπλά με τα ονόματα των blog μας όπως και καρτελάκια με το όνομα της καθεμίας μας από τη μία και πό την άλλη ευχαριστήριο της Ελευθερίας.

Η Άννα μας έφτιαξε από ένα cupcake και ένα μπισκότο με ζαχαρόπαστα.

Η Μαρία μας είχε από ένα απολεπιστικό σαπούνι κατά της κυταρρίτιδας με λούφα και μία χειροποίητη θήκη για τις καρτες του blog μας.

Και εγώ έφτιαξα μίνι βιογραφικά για το to know us better βρε αδερφέ. Και επίσης ένα banner με τα λογότυπα των blog αλλά με το μπίρι μπίρι που μυαλό!!

Κορίτσια μου άλλη μία φορά ευχαριστώ για αυτή τη συνάντηση, χάρηκα που επιτέλους γνώρισα από κοντά άτομα που μιλούσα μέσω των blog και περιμένω και τις επόμενες συναντήσεις μας.

Σας φιλώ.

 

Moodboards…ξανά

Και λέω ξανά μια και τα είχα αρχίσει και τα παράτησα. Ελπίζω αυτή τη φορά να κρατήσει περισσότερο. Δεν ξέρω γιατί αλλά το τελευταίο διάστημα μέσα από τις αναποδιές που μας τυχαίνουν έχω ανάγκη να δημιουργώ. Στα πλαίσια αυτής της δημιουργίας είναι και το κέντημα και συγκεκριμένα αυτό. Έμπνευση να ασχοληθώ με αυτό ήταν η Αθηνά του Craftaholic που κάθε τόσο με ξεσηκώνει με τις δημιουργίες της. Και αν και είχα δει το SAL από τον Μάιο αν θυμάμαι καλά είπα να ξεκινήσω από τον Ιανουάριο μιας και τότε ξεκινάει ο χρόνος (όχι πραγματικά τώρα τι σκεφτόμουν…). Για αυτό όμως θα σας μιλήσω σε ξεχωριστή ανάρτηση.

Πάμε στα moodboards τώρα. Πιστεύω πως όλοι ξέρουμε τι είναι. Και ευτυχώς που είδα την ανάρτηση της Αλεξάνδρας aka Craftland και τα ξαναθυμήθηκα τα πεθύμησα και είπα βρε δεν τα ξαναρχίζω!! Και να είμαι λοιπόν με το πρώτο. Νομίζω πως θα ανεβάζω κάθε Κυριακή, μια εβδομάδα κλείνει μία νέα αρχίζει.

 

Απογευματινός χαμός στο σαλόνι μας με τον έναν να φτιάχνει καφέ (ναι χριστουγεννιάτικα αυτοκόλλητα είναι αυτά στο τραπεζάκι) και την άλλη να παίζει τον ταμία. Λίγο κέντημα (πόσο ωραίος είναι ο Μάρτιος) μία κούπα earl grey για τη μαμά αλλά μόνο σε κούπα Peppa γιατί αλλιώς δεν λέει, δοκιμές για κέικ με μία τέλεια συνταγή που βρήκα, μάθημα για τα δοντάκια μας και τέλος τα άλογα που ήρθαν και φέτος στο χωριό μόλις έριξε χιόνι. Πραγματικά μπορώ να καθήσω ώρες να φωτογραφίζω άλογα (εκείνη τη μέρα έκατσα περίπου δύο ώρες), έτσι κάνω και δοκιμές για τα κάδρα που θέλω να φτιάξω για τους άδειους τοίχους του σπιτιού μου.

Καλή εβδομάδα!

Συμμετέχουν

 Craftland

Mama Farma

 

Santa Letter

Δεν ξέρω γιατί αλλά φέτος πρώτη χρονιά με έπιασε χριστουγεννιάτικος οίστρος. Ποτέ δεν ήμουν των Χριστουγέννων αλλά φέτος θες οι στολισμοί που ξεκίνησαν από τον Οκτώβρη θες το γνωστό πολυκατάστημα να μας το υπενθυμίζει κάθε τρεις και λίγο με έβαλαν σε πολύ χριστουγεννιάτικο mood. Σίγουρα πάντως βοήθησε η κόρη μου που φέτος που αντιλαμβάνεται αλλιώς τα Χριστούγεννα από ότι πέρυσι με «πρήζει» συνεχώς με ότι βλέπει και της αρέσει.

Φέτος λοιπόν για πρώτη φορά θα στείλουμε γράμμα στον Αι-Βασίλη. Όσον κι αν έψαξα στο διαδίκτυο δεν βρήκα αυτό που ήθελα. άλλα ήταν πολύ απλά άλλα πολύ φορτωμένα, οπότε κατέληξα στο να το φτιάξω μόνη μου. Σε δέκα λεπτά περίπου το είχα έτοιμο. Ορίστε λοιπόν.

santa-letter

Η μικρή πάντως το ενέκρινε. Βέβαια δεν ξέρω πως θα το στείλουμε. Μάλλον θα καταλήξουμε στον Μύλο των Ξωτικών από ότι φαίνεται.

Αν θέλετε μπορείτε και εσείς να το εκτυπώσετε και να γράψετε παρέα με τα μικρά σας το γράμμα στον Αι-Βασίλη.

Επίσης, πως σας φαίνεται το χριστουγεννιάτικο στόλισμα του blog? Φέτος πάντως ξεπέρασα στον εαυτό μου. Χειροποίητα στολίδια, ημερολόγια, γιρλάντες, κεντήματα και πλεκτά υπάρχουν από εδώ και από εκεί και περιμένουν να πάρουν τη θέση τους στο στολισμό μας.

Καλές γιορτές σε όλους!

Pure home bliss

Και εκεί που νομίζεις ότι δεν έχουν όλοι ξεχασμένη στη blogογειτονιά ξαφνικά λαμβάνεις mail που αναρωτιούνται που είσαι, τι κάνεις, χάθηκες βρε παιδί μου!

Άλλη ανάρτηση είχα σκοπό να ανεβάσω, αλλού κατέληξα τελικά! Αφορμή στάθηκε το κείμενο της Run Mommy Run. Πριν μία εβδομάδα περίπου γυρίσαμε σπίτι με την κόρη μετά από μία δεκαήμερη παραμονή στο νοσοκομείο. Η αιτία μία πνευμονία. Όπερ σημαίνει υψηλός πυρετός, μούσκεμα από τον ιδρώτα, δεκαήμερη χορήγηση ενδοφλέβιας αντιβίωσης, χορήγηση οξυγόνου τις πρώτες μέρες και άλλα διάφορα που αν τα γράψω θα καταντήσει η ανάρτηση ύλη για την Ιατρική.

Δεν μπορώ να φανταστώ χειρότερο πράγμα από το να βλέπεις το παιδί σου να έχει αυτό το πλαστικό πράγμα στη φλέβα και σωληνάκια στη μύτη με οξυγόνο σε συνεχή βάση. Και κάθε τρεις και λίγο νοσοκόμες που βαριούνται να κάνουν τη δουλειά τους και δυσανασχετούν με τα κλάμματα του παιδιού, να έρχονται πότε για την αντιβίωση, πότε για τη μάσκα, πότε για να πάρουν αίμα. Και να σε σφίγγει τόσο δυνατά, και από το κλάμα να σου μένει στα χέρια ακίνητο…Ευτυχώς σε αυτό το κομμάτι παρέμεινα ψύχραιμη. Όχι τόσο ψύχραιμη όμως όταν έριξα ένα ματσάκι με τον επιμελητή.

Τέλος πάντων, πάει πέρασε και να μην μας ξαναβρεί. Πρόσεχα και θα συνεχίσω να προσέχω, τόσο την υγιεινή μας όσο και να μην έρχονται σε επαφή τα παιδιά μου με άλλα παιδάκια όσο είναι άρρωστα. Θυμάμαι μία βδομάδα αφού ξεκίνησαν τα σχολεία και έκανα την εμφάνιση οι πρώτες ιώσεις, επισκεφθήκαμε τον παιδίατρο. Μετά τις οδηγίες του τον ρωτάω αν πρέπει να κρατήσω τη μικρή στο σπίτι αυτή τη βδομάδα. Και εκνευρισμένος γυρνάει και μου λέει: «Ε κράτα την και μία βδομάδα στο σπίτι ρε Νίκη τι θα πάθει, θα κοπεί στις Πανελλήνιες? » Και πριν φύγουμε μου λέει: «Σόρρυ για τον τόνο μου πριν αλλά από το πρωί οι περισσότερες μαμάδες μου λένε ότι δεν μπορούν να υποφέρουν τα παιδιά στο σπίτι (λόγω γκρίνιας θέλω να πιστεύω) και τα στέλνουν άρρωστα στο σχολείο.» Κατάλαβα ότι κάτι τον εκνεύρισε και ήταν έτσι ο άνθρωπος.

Και σκέφτομαι εγώ ότι οκ δεν θα στείλω το παιδί μου στο σχολείο μέχρι να αναρρώσει πλήρως, θα κάνει το ίδιο και η διπλανή μου, η γειτόνισσα, η συνάδελφος, η οποιαδήποτε?!?! Γιατί χριστιανή μου στέλνεις το παιδί σου άρρωστο στο σχολείο. Και ναι άρρωστο είναι ακόμα και όταν έχει μόνο καταρροή. Μην περιμένεις να φτάσει ο πυρετός στο 40 για να το κρατήσεις στο σπίτι.

Τα είπα και εγώ και ξεθύμανα. Και για να αλλάξω λίγο κλίμα, φέτος θα σας έχω χριστουγεννιάτικες κατασκευές. Αν και γενικά δεν είμαι των Χριστουγέννων, η μικρή μου είναι, πώς να της αρνηθώ.

Μέχρι την επόμενη ανάρτηση σας χαιρετώ!

Με ένα παιδί στο σπίτι

Και ξαφνικά βρίσκεσαι με ένα παιδί στο σπίτι. Από εκεί που έχεις συνηθίσει με δύο παιδιά να γυρίζουν στα πόδια σου τώρα η απόλυτη ησυχία. Αφήνεις το νήπιο στο σχολείο την πρώτη μέρα το χαιρετάς και φεύγεις αμέσως. Ξέρεις ούτως ή άλλως ότι θέλει να καθίσει στο σχολείο. Στρίβεις τη γωνία σπρώχνοντας ένα καρότσι, του οποίου έχει σπάσει και η ρόδα και σε δυσκολεύει, και νιώθεις ένα σφίξιμο στην καρδιά, νιώθεις ένα μάτι υγρό και πασχίζεις να μην τρέξει το δάκρυ κοιτώντας το αεροπλάνο που περνάει από πάνω σου. Και τώρα μέρες μετά κοντεύουν μεσάνυχτα και τα σκέφτεσαι αυτά και γελάς. Τρως το προτελευταίο γλυκό από αυτά που αγόρασες καθυστερημένα για την επέτειο του γάμου σου που ξέχασες (όπως κάθε χρονιά άλλωστε, μα με τίποτα δεν τη θυμάσαι αυτή τη μέρα).

Περάσαμε περίοδο προσαρμογής, μας ρωτάνε. Προσαρμογή ναι αλλά για ποιον? Για τη νεαρά δεσποινίδα πάντως δεν υπάρχει τέτοια λέξη. Ποια προσαρμογή? Για τη μαμά της νεαράς όμως? Ε λοιπόν ναι. Μου κακοφαίνεται που στο σπίτι επικρατεί μισή φασαρία. Αλλιώς τα είχα συνηθίσει και δεν είμαι και άνθρωπος των αλλαγών. Αλλά νομίζω ότι προσαρμόστηκε και η μαμά της νεαράς δεσποινίδος και όλα πλέον βαίνουν καλώς.

Και σε ένα,δυο χρόνια θα είμαι με κανένα παιδί στο σπίτι το πρωί. Μήπως ήρθε η ώρα να κάνουμε και ένα τρίτο, εεε, φανταστικέ αντρούλη??!?!?!

Fact πρώτης ημέρας: Πάμε στο σχολείο και περιμένουμε τη σειρά μας να μπούμε μέσα. Της εξηγώ ότι θα περάσουν πρώτα τα παιδάκια που είναι μπροστά μας και μετά εμείς. Ξαφνικά δύο παιδάκια κλαίνε σπαρακτικά. Τρομοκρατήθηκα εγώ μην τυχόν και τρομοκρατηθεί η μικρή και σκύβω και της ψιθυρίζω: Αγάπη μου θες να πας στο σχολείο? Μόνο ένα «ναι» άκουσα. Ούτε που πρόλαβα να τη δω να μπαίνει στην τάξη της.

 

Τι σε κόφτει?

Σήμερα θα σου τα πω αλλιώς. Θυμώνω για κάποια λόγια που άκουσα. Όχι, δεν θυμώνω ούτε με αυτόν που μου τα είπε, ούτε με το περιεχόμενο, όχι. Θυμώνω με τον εαυτό μου που πρώτη φορά στα 9 (παρά κάτι) χρόνια που είμαστε μαζί με τον άντρα μου και στα 4 που είμαι μάνα, άφησα κάποιον να με επηρεάσει έστω και για λίγα λεπτά. Αυτά όμως ήταν αρκετά για να με νευριάσουν. 

 Πίστεψέ με είμαι από τα άτομα που ΔΕΝ με νοιάζει τι θα πουν οι άλλοι για εμένα. Δεν με ενδιαφέρει η άποψη των άλλων. Και όχι μόνο των ξένων αλλά και των κοντινών μου ανθρώπων. Και ξέρεις γιατί? Απλά η ζωή είναι δική μου. Έχω να σου πω πολλάααα παραδείγματα. Αλλά θα σου πω το εξής ένα που άφησε τη θεία μου με το στόμα ανοιχτό. Ή μάλλον δύο.


Μυτιλήνη 2012, Σεπτέμβριος. Πέντε μήνες αφού γέννησα πάμε με τη θεία μου τη θάλασσα. Η κοιλίτσα που μου είχε απομείνει μαζί με τις ραγάδες, πολλές όμως και κατακόκκινες, έκαναν αισθητή την παρουσία τους. Αλλά εγώ για ολόσωμο μαγιό ούτε λόγος. Πάμε λοιπόν θάλασσα και από την ώρα που έβγαλα την κορμάρα (χα!) έξω, μία κυρία 50-55 Μαίων με κοιτάει επίμονα και μπορώ να πω με οίκτο, λύπηση, κάτι τέτοιο τέλος πάντων. Λίγο πριν φύγουμε και αφού δεν σταμάτησε να με κοιτάει την πλησιάζω και τη ρωτάω: «Θέλετε κάτι?» «Όχι», μου απαντάει. «Α! Είπα και εγώ για να κοιτάει έτσι την κοιλιά μου κάπου θα την ξέρει η γυναίκα.» Και την παρατάω σύξυλη και φεύγω!
Και πιο πριν μία κοπελίτσα, μάλλον κοριτσάκι (13 χρονών) κοιτούσε πάλι την κοιλιά μου και γυρνάω και της λέω: «Κοίτα την και χώνεψέ την, όταν θα γεννήσεις έτσι θα γίνει και η δική σου». Που πραγματικά εύχομαι να μην γίνει έτσι η κοιλιά της, αλλά πάρε για να μάθεις, που λένε. Κατάλαβες λοιπόν ότι δεν με νοιάζει η γνώμη των άλλων!


Πριν λίγες μέρες όμως κάποιος κατάφερε να μου σπάσει τα νεύρα. Άγνωστος σε εμένα, σε συζήτηση σε μία παρέα γνωστών μου, μαθαίνει πως είμαι 25 χρονών (ει, όχι κλεισμένα) με δύο παιδιά και παντρεμένη με έναν σύζυγο με μια κάποια διαφορά ηλικίας. Και ενώ μέχρι πριν δεν μου είχε απευθύνει το λόγο, γυρνάει και μου λέει: «Εσύ κοπελίτσα μου τι θα κάνεις? Τόσο μικρή έκανες τα παιδιά επειδή δεν ήξερες τις βασικές προφυλάξεις, όταν δεν θα μπορεί ο άντρας σου σε λίγα χρόνια να @@@@@@@ φανταζόμαστε όλοι τι θα κάνεις. Θα τον κερατώσεις και τότε θα θυμηθείς ότι δεν έζησες τη ζωή σου και θα παρατήσεις την οικογένειά σου!» Το μόνο που έκανα ήταν ότι σηκώθηκα πήγα μπροστά του, του είπα άι @@@@@@@ (ότι είπε και αυτός πιο πριν) και έφυγα. Και λίγο με νοιάζει αν με βρίζει ακόμα. 


Και για να το διακωμωδήσω λίγο έχω έτοιμο σενάριο! 
Εγώ σε 10 χρόνια παρατάω την οικογένεια για έναν συνομήλικό μου καλό παιδί που στην πορεία μας βγαίνει ναρκομανής, τα παιδιά τα παίρνει η Πρόνοια γιατί ο σύζυγος (πρώην, Παναγία μου τι γράφω…) κατάντησε αλκοολικός με το κακό που του έκανα και βρίσκομαι σε ένα δασάκι με μία σύριγγα στο χέρι μου. Πολύ φαντασία όμως!! Μήπως να το κάνω σενάριο βρε παιδιά?!?!

Και το λέω σε εσένα που στραβομουτσουνιάζεις τώρα. Τι σε κόφτει τι κάνω ή τι θα κάνω. Αν βρήκα τον άνθρωπό μου στα 16? Και δεν έχω υποχρέωση να απαντήσω σε κανέναν για το πως ξέρω ότι είναι ο άνθρωπός μου! Τι σε κόφτει που έκανα παιδιά τόσο νέα? Μήπως αν τα έκανα στα 40 πάλι δεν θα έλεγες. Τότε όμως θα ήμουν μεγάλη. 

Τελικά ότι και να κάνεις ο κόσμος πάντα θα πει. Το θέμα είναι αν θα αφήσεις τα λόγια των πολλών να επηρεάσουν εσένα τον έναν…

Συνεχίζεται…

Υ.Γ. Οι φωτογραφίες είναι δικές μου. Λίγο άσχετες βέβαια με το θέμα αλλά δεν ήθελα ένα ξερό κείμενο. Οπότε αν δεν σας αρέσουν αυτά που γράφω τουλάχιστον χαζέψτε τις φωτογραφίες!