Ένα βιβλίο και ένα ξεκίνημα

Είμαι πολύ χαρούμενη για αυτή την ανάρτηση και για τις προσεχείς. Αυτό οφείλεται στη συνεργασία του blog με τον καταξιωμένο εκδοτικό οίκο Παπαδόπουλος, τον οποίο και εκτιμώ για το έργο του τόσα χρόνια τόσο στο παιδικό βιβλίο όσο και τις στις εκδόσεις ενηλίκων. Οπότε προετοιμάσου για πολλές βιβλιοπαρουσιάσεις καθώς τα δυο μικρά ζουζούνια μου κάθε βράδυ με ξετινάζουν στο διάβασμα.

Πάμε στο σημερινό βιβλίο τώρα.

IMG_1904

Λοιπόν, το «Γιατί δεν έχω κέφια» της Charlotte Zolotow ήταν από τα πρώτα βιβλία που είχα στη λίστα μου. Η συγγραφέας εξηγεί με πολύ απλά λόγια τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε όλοι μας κάθε μέρα.

IMG_1905

Ξεκινάει με τον μπαμπά που δεν φίλησε τη μαμά πριν φύγει από το σπίτι. Αυτό σε συνδυασμό με την γκρίζα βροχερή μέρα, είχε αποτέλεσμα μία αλυσιδωτή αντίδραση, σαν ντόμινο, και ο εκνευρισμός μεταδίδεται από τη μαμά στα παιδιά, από τα παιδιά σε φίλους.

IMG_1906

IMG_1907

Τη λύση έρχεται να δώσει το σκυλάκι της οικογένειας που «κάνει χαρές» και έτσι πάλι σαν ντόμινο μπαίνουν  όλα στη θέση τους και όλοι βρίσκουν το κέφι τους. Όλα αυτά σε συνδυασμό με την εικονογράφηση της Genevieve Godbout κάνουν το βιβλίο ιδανικό για την κατανόηση συναισθημάτων.

Έμαθα ξανά, μάλλον θυμήθηκα ξανά, πως σαν μαμά, αν δεν είμαι εγώ καλά, πως περιμένω να είναι τα παιδιά μου. Σαν γονείς προσπαθούμε να μην περνούμε τις εντάσεις μας στα παιδιά μας, αλλά που και που καλό είναι να μας το θυμίζει κάποιος.

Το βιβλίο απευθύνεται σε παιδιά ηλικίας 5 ετών και άνω όπως η μικρή μου αλλά με πολύ ενδιαφέρον το παρακολουθεί και ο μικρός, 2 ετών, και ρωτάει σε κάθε εικόνα: «Ατό, μαμά?». Όπως λέω συχνά σε συζητήσεις τα βιβλία μπορούν να διαβαστούν από όλες τις ηλικίες, το κάθε παιδί επεξεργάζεται τις πληροφορίες με τον τρόπο του.

Θέλω να πω για την εικονογράφηση πάλι, η οποία μου άρεσε πάρα πολύ, όπως αναφέρουν οι εκδόσεις Παπαδόπουλος, είναι νοσταλγική. Όντως μου θυμίζει τα βιβλία που είχα όταν ήμουν μικρή (καλά μη φανταστείτε πολύ πίσω, γύρω στα 20 χρόνια).

Προτείνω το συγκεκριμένο βιβλίο καθώς με την απλή γραφή του και την παραστατική εικονογράφηση βοηθά τα παιδιά να μάθουν να διαχειρίζονται τα συναισθήματά τους αλλά και δυσάρεστες καταστάσεις.

Πάρτε μία ιδέα του βιβλίου εδώ καθώς επίσης διαβάστε και το πρώτο κεφάλαιο.

Θα συνεχίσουν και άλλες προτάσεις για βιβλία, οπότε μείνετε εδώ κοντά.

Και καλά αναγνώσματα!

Advertisements

Blogger? You are, what…?

Είμαι blogger λέω καλέ. Ναι, αλλά τι είναι αυτό? Μία ερώτηση που νομίζω πολλές «συνάδελφοι» έχετε ακούσει. Διαβάζεις διάφορα blogs, άλλα family blogs, άλλα lifestyle blogs, beauty, fashion, απ’ όλα έχει ο μπαξές. Και κάπου εκεί αποφασίζεις. Θα φτιάξω και εγώ δικό μου blog. Αμ, πως οι άλλοι καλύτεροι είναι?

Κάνεις μία εισαγωγική ανάρτηση μετά από κανα δυο αποτυχίες και πατάς το λατρεμένο κουμπί «Publish».

blog-1616979_1920

Ω! Χαρά! Πόση χαρά που έχεις και εσύ ένα δικό σου κομμάτι σε μία μικρή γωνιά του διαδικτύου. Και κάνεις κι άλλη, κι άλλη, κι άλλη αλλά δεν σε ξέρει κανείς. Ώπα λες! Κάτι πρέπει να κάνω. Ψάχνεις άλλα blogs, σχολιάζεις, δημοσιεύεις σε ομάδες bloggers και μη στα social media. Γενικά κάνεις ότι κάνουν όλοι οι άλλοι. Αλλά και πάλι η επισκεψιμότητα στο μηδέν, μη σου πω και κάτω από το μηδέν.

Θα το πω σε γνωστούς και φίλους να μπουν να το δουν. Το λες με μία χαρά, σαν να έχεις πάρει και εγώ δεν ξέρω ποιον τίτλο και παίρνεις την πρώτη κρυαδά.

-Έχω ένα blog.

-Τι έχειιιιιιις? (Ώπα ρε παιδιά τι είπα)

-Blog. Είμαι blogger.

-Και τι είναι τούτο καλέ?

-Εεε blogger. Δεν λέγεται αλλιώς.

-Και τι κάνεις σε αυτό το πως το είπεεεεεες?

-Γράφω, μοιράζομαι αυτά που θέλω.

-Και? Τι σου προσφέρει αυτό?

-Πολλά!

-Άρα πληρώνεσαι.

-Όχι βέβαια!

-Και τι το θες? Τζάμπα κόπος. Χάνεις τον χρόνο σου, γράφεις δυο σελίδες, χωρίς κέρδος κέρατα δηλαδή και άλλα τέτοια χαρούμενα…

Είμαι σίγουρη ότι πολλοί τα έχουμε ακούσει αυτά ή κάποια άλλα στην αρχή της blogικης ζωής μας.

home-office-336378_1920

Τι είναι blogging, blog, blogger τελικά?

Blogging είναι μοίρασμα, κατάθεση ψυχής, έκθεση, κριτική, διάθεση, προβολή , αλληλεπίδραση και πολλά άλλα, αλλά ας σταματήσω εδώ.

Είναι εκεί που βγάζεις τα μύχια της ψυχής σου, που δείχνεις αυτό για το οποίο είσαι περήφανη, είτε είναι μία κατασκευή, είτε ένα κατόρθωμα, είτε… οτιδήποτε τέλος πάντων σε κάνει να νιώθεις περήφανη, ξεχωριστή.

Αλλά τι να εξηγήσεις σε αυτόν που σου λέει, μα καλά τζάμπα κατάθεση και γράφεις.

Ναι ρε φίλε τζάμπα κάθομαι και γράφω αν εννοείς ότι δεν πληρώνομαι. Αλλά δεν χάνω τον χρόνο μου. Το blogging με χαλαρώνει. Αν διαπιστώσεις ότι σε αγχώνει και απολογείσαι κατ’ εμέ το έχασες το παιχνίδι. Γράψε όποτε θες, όταν σου κάνει κέφι, όταν δεν είσαι καλά και θες να τα βγάλεις από μέσα σου.

Μέχρι στιγμής αυτά και ελπίζω φίλες περίεργε να πήρες μία γεύση του τι εστί blogging.

To be continued…