Με ένα παιδί στο σπίτι

Και ξαφνικά βρίσκεσαι με ένα παιδί στο σπίτι. Από εκεί που έχεις συνηθίσει με δύο παιδιά να γυρίζουν στα πόδια σου τώρα η απόλυτη ησυχία. Αφήνεις το νήπιο στο σχολείο την πρώτη μέρα το χαιρετάς και φεύγεις αμέσως. Ξέρεις ούτως ή άλλως ότι θέλει να καθίσει στο σχολείο. Στρίβεις τη γωνία σπρώχνοντας ένα καρότσι, του οποίου έχει σπάσει και η ρόδα και σε δυσκολεύει, και νιώθεις ένα σφίξιμο στην καρδιά, νιώθεις ένα μάτι υγρό και πασχίζεις να μην τρέξει το δάκρυ κοιτώντας το αεροπλάνο που περνάει από πάνω σου. Και τώρα μέρες μετά κοντεύουν μεσάνυχτα και τα σκέφτεσαι αυτά και γελάς. Τρως το προτελευταίο γλυκό από αυτά που αγόρασες καθυστερημένα για την επέτειο του γάμου σου που ξέχασες (όπως κάθε χρονιά άλλωστε, μα με τίποτα δεν τη θυμάσαι αυτή τη μέρα).

Περάσαμε περίοδο προσαρμογής, μας ρωτάνε. Προσαρμογή ναι αλλά για ποιον? Για τη νεαρά δεσποινίδα πάντως δεν υπάρχει τέτοια λέξη. Ποια προσαρμογή? Για τη μαμά της νεαράς όμως? Ε λοιπόν ναι. Μου κακοφαίνεται που στο σπίτι επικρατεί μισή φασαρία. Αλλιώς τα είχα συνηθίσει και δεν είμαι και άνθρωπος των αλλαγών. Αλλά νομίζω ότι προσαρμόστηκε και η μαμά της νεαράς δεσποινίδος και όλα πλέον βαίνουν καλώς.

Και σε ένα,δυο χρόνια θα είμαι με κανένα παιδί στο σπίτι το πρωί. Μήπως ήρθε η ώρα να κάνουμε και ένα τρίτο, εεε, φανταστικέ αντρούλη??!?!?!

Fact πρώτης ημέρας: Πάμε στο σχολείο και περιμένουμε τη σειρά μας να μπούμε μέσα. Της εξηγώ ότι θα περάσουν πρώτα τα παιδάκια που είναι μπροστά μας και μετά εμείς. Ξαφνικά δύο παιδάκια κλαίνε σπαρακτικά. Τρομοκρατήθηκα εγώ μην τυχόν και τρομοκρατηθεί η μικρή και σκύβω και της ψιθυρίζω: Αγάπη μου θες να πας στο σχολείο? Μόνο ένα «ναι» άκουσα. Ούτε που πρόλαβα να τη δω να μπαίνει στην τάξη της.